Arthur Rackham (1867 – 1939) is een van de grootste illustratoren van de twintigste eeuw was kinderboeken betreft. Hij maakte vele kleurplaten, waaronder van elfen, kabouters en dwergen met grijze baarden en kikkerachtige wezentjes. Deze voorstelling zou een inspiratie bron geweest zijn voor Walt Disney zijn Sneeuwwitje en de zeven dwergen. Het spelen met een bolle lijnvoering, zorgt dat wezentjes vrij lief of grappig gekarakteriseerd worden. Deze techniek zien we terug als we naar de tekeningen kijken van de Nederlander Anton Pieck. Pieck werd razend populair omwille van zijn tekeningen van de Efteling. Rackham’s kleurplaten tonen ook gelijkenissen met Edmund Dulac.

Uitgever zocht steeds naar nieuwe tekeningen, die ervoor zorgde dat er een nieuwe generatie van illustrator op gang kwam. Velen van hen zijn vrouwen: Beatrix Potter publiceerde bijvoorbeeld voor het eerst haar verhaal van “Peter het Konijn”. (Tale of Peter Rabbit) in 1901.

Cecily Mary Barker (1895-1973) maakte boeken over bloemenkinderen of Flower Fairies. Ze zocht de Kew Gardens op, om inspiratie op te doen voor planten zo natuurgetrouw weer te geven. Voor de kinderen stonden haar zusters model, waarvoor ze bloemenkostuumpjes en vleugeltjes maakte. Als haar aquarellen klaar waren schreef ze bijbehorende gedichtjes en rijmpjes. Deze tekeningen verschenen in 1923 als Bloemenkinderen van de Lente (The Flower Fairies of the Spring). De tekeningen waren een ontsnapping om het oorlogsgeweld en leed te vergeten. Cicely Mary Barker laat wel duidelijk weten dat ze de planten natuurgetrouw heeft weergegeven, doch dat zijn nimmer deze wezentjes in het echt gezien heeft.

Edmund Dulac (1882 –1953) werd geboren in Toulouse en illustreerde sprookjes waar ook zeemeerminnen in voor kwamen. Een soortgelijke tekenstijl zien we bij de Deense Kay Nielsen die later aan Walt Disney’s Fantasia werkte. De vraag naar illustratoren bleef stijgen, en dat trok vele buitenlandse kunstenaars naar Londen.